ความตื่นเต้นไม่ใช่ผู้ร้าย

หลายครั้งพอเราเริ่มตื่นเต้น หัวใจเราจะเต้นแรง มือสั่น และมีความคิดแย่ ๆ เกิดขึ้นในหัวเต็มไปหมด

“ถ้าเราทำไม่ได้ล่ะ”

“ถ้าคนไม่ชอบเราล่ะ”

ฯลฯ

ความตื่นเต้น หลาย ๆ ครั้งมันก็มีเพื่อนที่ชื่อว่า “ความกลัว” ผูกติดมาด้วยเหมือนแพ็กเกจเสริม และเมื่อเป็นเช่นนั้น ความตื่นเต้นจึงกลายเป็นตัวร้ายในสายตาเราไปในที่สุด

ทั้งที่ความจริง ภายใต้ความตื่นเต้นอาจจะไม่ได้มีแค่ความกลัวซ่อนอยู่ก็ได้นะ

ลองคิดถึงตอนที่เราทำอะไรแล้วเราไม่ได้ตื่นเต้นกันมันดูบ้างมั้ย เช่น ตอนเราต้องไปในสถานที่ที่เราไม่ได้อยากไป หรือตอนที่เราต้องไปพบเจอสถานการณ์ที่รู้อยู่แล้วว่ายังไง เราก็ไม่ได้ประโยชน์จากสิ่งนี้แน่ ๆ ช่วงเวลาเหล่านั้น เราอาจไม่ได้มีความตื่นเต้นเกิดขึ้นเลย มีเพียงความชินชา ความเบื่อหน่ายเกิดขึ้น

• ไร้ซึ่งความอยาก
• ไร้ซึ่งความหมาย

แต่ในทางกลับกัน เวลาที่เราตื่นเต้นตอนที่จะทำอะไรสักอย่าง ตอนก่อนขึ้นประกวด ก่อนเข้าห้องแคสต์ ก่อนได้ไปเที่ยวต่างประเทศที่เราจองตั๋วไว้มาสามเดือนแล้ว เราตื่นเต้นเพราะสิ่งที่เรากำลังจะทำ มัน “มีความหมาย” มากพอให้หัวใจเราได้รู้สึก เราอยากที่จะทำมัน เพราะมันมีค่ากับเรามากเหลือเกิน

ความตื่นเต้นอาจไม่ใช่ผู้ร้ายเสมอไป แค่เราต้องแยกแยะให้ได้ว่า นั่นคือความตื่นเต้น ความกังวล ความกลัว ความประหม่า ที่มันเกิดขึ้นกันแน่ มันเกิดขึ้นด้วยเสียงในหัว ชุดความคิดแบบไหน และเราควรย้ายโฟกัส ควรเปลี่ยนความคิดยังไงบ้าง เพื่อให้ความรู้สึกเหล่านั้นได้บรรเทาลงไป

หรือเราก็แค่ยอมรับกับตัวเองไปตรง ๆ ได้เลย ว่าตอนนี้มีความรู้สึกอะไรเกิดขึ้นบ้าง แทนที่จะไปพยายามปฏิเสธความรู้สึก ก็ยอมรับมันซะ ว่ามันเกิดขึ้น มันมีสาเหตุให้มันต้องเกิดขึ้น ก็แค่นั้น

การได้ทำสิ่งที่ชอบ แล้วเรายังตื่นเต้นกับมัน

น่าโล่งใจกว่าวันที่เราไม่ตื่นเต้นกับมันอีกต่อไปแล้ว

จริงมั้ย